کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

كار ما شايد اين است

كه در "افسون "گل سرخ شناور باشيم .

پشت دانايي اردو بزنيم .

دست در جذبه ي يك برگ بشوييم و سر خوان برويم .

 

صبح ها وقتي خورشيد ، در مي ايد متولد بشوييم .

هيجان ها را پرواز دهيم .

 

روي ادراك فضا ،رنگ ،صدا ، پنجره گل نم بزنيم .

اسمان را بشناسيم ميان دو هجاي  "هستي"

ريه را از ابديت پر و خالي بكنيم .

 

بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم .

نام را باز ستانيم از ابر ،

از چنار ،از پشه ، از تابستان .

 

روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم .

در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم .

 

كار ما شايد اين است

كه ميان گل نيلوفر و قرن

پي اواز حقيقت بدويم .

It is not our business to fathom the mystery of rose

Perhaps our business is to float within the magic of

The rose

Camp behind wisdom

 Wash our hands in the ecstasy of a leaf and waling

  To the table .                                                                    and be born again when the sun rises in the mornings .

 Let 's allow our excitement to fly

   Let's pour water upon the perception of space'color'sound and the window of flowers

Let's set heaven between tow syllables of existence

Let's is fill and empty our lungs with eternity

Let's lift doen the burden of know ledge from the shoulders of the swallow

Let's take back our name from the cloud

From the plane tree 'mosquito'summer

Let's open the door open the door to mankind 'light'plants and inspects

Or business is perhaps

To run between the lotus flower and the cebtury

After the sound of truth

 

خواستم از ميان گلهاي رنگارنگ عشقم گلي بچينم و تقديمش دارم ، بارها فكر كردم كه كدام گل مي تواند شايسته اش باشد ؟

سر انجام گلي را انتخاب كرديم ان را چيده و به او هديه كردم

نيم نگاهي به من انداخت و بيرحمانه گلبرگهاي ان را پر پر كرد و به زمين ريخت

اشك چشمم را ديد ، مستانه خنديد و رفت .

اخر او چه مي دانست گلي كه پر پر كرد گل عشق من بود

حرفي از نام تو

ناگهان ديدم سرم اتش گرفت

سوختم ،خاكسترم اتش گرفت

چشم وا كردم ،سكوتم اب شد

چشم بستم ،بسترم اتش گرفت

در زدم ، كس اين قفس را وا نكرد

پر زدم ، بال و پرم اتش گرفت

از سرم خواب زمستاني پريد

اب در چشم ترم اتش گرفت

حرفي از نام تو امد بر زبان

دستهايم ، دفترم اتش گرفت

راست گفتي عشقخوبان اتش است

                                          سخت مي سوزاند اما دلكش است

من كجا و ترك ان مهوش ،كجا!

دل كجا پرهيز از اين اتش كجا!

 

شادمانم گرچه در اين اتشم

                              روز و شب مي سوزم ، اما دل خوشم

از خدا خواهم كه افزونش كند

دل اگر دم زد ،پر از خونش كند

 

كاش از اين اتش تورا بودي خبر

                                   با خبر بودي كه اين بيدادگر

 

شعله اش هر چند افزون تر شود

سينه از ان هر چند پر خون تر شود

 

ناله را هر چند سازد زار تر

                              هر چه دارد ديده را خون بارتر

 

باغ دل را با صفا تر مي كند

مرغ جان را خوش نواتر مي كند

دیدار

اخر عشق به ديدار من امد و چنان در خانه ي دلم رخنه كرد كه اگر در پنهان كردن ان بكوشم ،پيش

از اعتراف بدان شرمگين خواهم شد .

ان قدر ناليدم كه دل "ونوس"بر من رحم كرد . دست عشق را گرفت و به در خانه ي من اورد.

در كوفت و او را در اغوش من افكند و رفت !

الهه ي عشق به قول خود عمل كرد .

بگذار انها كه دل در گرو عشق ندارند ،داستان خوشبختي مرا با ديگران حكايت كنند .

زيرا من خود راز دل را با كاغذ و قلم در ميان نمي گذارم تا هيچ كس پيش از انكه محبوب من است از اين ماجرا اگاه نشود.

اگر عشق من با گناه اميخته باشد ،اين گناه براي من بسيار عزيز است .

دلم مي خواهد همه گفته هاي مرا بشنوند ،زيرا در عشق رياكاري نمي بايد كرد

ღღღღعشقღღღღ

عشق

             ان است که همه ی خواسته ها را برای او ارزو کنی .

love   is when you find yourself spending every wish on him 

 

عشق مثل هوایی است که استشمام می کنیم .ان را نمی بینیم اما همیشه احساس و مصرفش

می کنیم و بدون ان خواهیم مرد.

love is like the air we breathe. it may not always be seen

but it is always felt and used we will die without it

 

عشق  ساکت است اما اگر حرف بزند از هر صدایی بلند تر خواهد بود .

love is something silent  but it can be louder than anything when it talks

 

زمانی که همه چیز افتاده است عشق ان است که بر پا می ماند .

love is the one thing that still stands when all else has fallen

 

وقتی هیچ چیز جز عشق نداشته باشید ان وقت خواهید فهمید که عشق برای همه چیز کافی است.

when you have nothing left but love then for the first time you become aware that love is enough

 

عشق

            گلی است که در زمین اعتماد می روید .

love is like a flower which blossoms with trust

 

اگر همچون غریقی که طالب یک  نفس است

                                                           طالب      عشق      باشید

  ان را خواهید یافت.

 

عشق حتی زمانی که اسیب ببیند نمی تواند اسیب برساند .

 

عشق        صبور

                    بخشاینده

                                     و وفادار     است

عشق

             اعتماد می کند و

                                            می بخشد

بی انکه به فکر گرفتن باشد.

 

اگر می خواهید الهی شوید بگذارید که عشقتان چون جویباری بی انتها جاری گردد.

 

به چه مانند کنم ؟

به چه مانند کنم موی پریشان ترا ؟

به دل تیره ی شب؟

به یک هاله ی دود ؟

یا به یک ابر سیاه ـ

که پریشان شده و ریخته بر چهره ی ماه؟

به نوازشگر جان ؟

یا به لطفی که نهد گرم نوازی در سیم؟

                             یا بدان شعله ی شمعی که بلرزد ز نسیم ؟

 

به چه مانند کنم حالت چشمان ترا ؟

به یکی نغمه ی جادویی از پنجه ی گرم؟

به یکی اختر رخشنده بدامان سپهر ؟

یا به الماس سیاهی که بشویندش در جام شراب؟

به غزل های نوازشگر حافظ در شب؟

                                             یا به سرمستی طغیانگر دوران شباب؟

به چه مانند کنم سرخی لبهای ترا ؟

به یکی لاله ی شاداب که بنشسته به کوه؟

به شرابی که نمایان بود از جام بلور ؟

به صفای گل سرخی که بخندد در باغ ؟

به شقایق که بود جلوه گر بزم چمن؟

                                              یا به یاقوت درخشانی در نور چراغ؟

مرمر صاف تنت را به چه مانند کنم ؟

به بلوری رخشان ـ

یا به پاکی و دل انگیزی برف ؟

به یکی ابر سپید ؟

یا به یک مخمل خوشرنگ نوازشگر گرم؟

به یکی چشمه ی نور ؟

یا به سیمای گل انداخته از دولت شرم ؟

به پرندی که کند جلوه گری در مهتاب ؟

 

 

به گل یاس که پاشیده بر ان پرتو ماه؟

                                   یا به قویی که رود نرم و سبک در دل اب ؟

به چه مانند کنم خلوت اغوش ترا؟

به یکی بستر گل؟

به پرستشگه عشق؟

یا به خلوتگاه جانها که غم از یاد برد ؟

به نفس های بهار ؟

یا به یک خرمن یاس ؟

که نسیم خوش ان را همه جا باد برد ؟

به چه مانند کنم ؟

من ندانم

به نگاهی تو بگوـ

به چه مانند کنم .....!؟

 

 

دل من فروشی است ...

دل من فروشي است . خريدار هستي ؟ حاضري بخري و چانه نزني ؟

خدا اين دل را از اهن ربا ساخت . تو ان را به هر صورت كه مي خواهي در اور

خدا اين دل را  از اهن ربا ساخت تا فقط يك عشق و يك معشوق را به خود بخواند .

دل من فروشي است . اما مفت نمي دهم ، معامله مي كنم ، مترس در معامله بي انصافي

نخواهم كرد .

ايا هنوز صاحب دل خودت هستي ؟ اگر هستي ،ان را به من بده و اين را بگير ، و اقاي من باش .

اما اول بگو : دلت را جاي ديگر نداده اي ؟ من معامله نسيه نمي كنم .

اگر دلت جاي ديگر است ، بگو . من به تو اعتراضي نمي كنم ، فقط مي دانم كه در اين صورت

دل من ديگر هرگز به بازار فروش نخواهد امد .

دوباره به درون سينه ام خواهد لغزيد و ان قدر در انجا خواهد ماند كه خداوند ان را همراه روح

و جسم من به سوي خويش بخواند .

اخر براي عشق هاي ما زندگي خيلي كوتاه است .

در يك زندگي بيش از يك عشق واقعي نمي توان داشت .

دل ما را افريده اند كه يك بار دوست داشته باشد ، يك بار هم بميرد !

هدیه عشق ...

شب ها كه سكوت است و سكوت است و سياهي

اواي تو مي خواندم از لا يتناهي

اواي تو مي اردم از شوق به پرواز

شب ها كه سكوت است و سكوت است و سياهي

امواج نواي تو،به من مي رسد از دور

دريايي و من تشنه مهر تو ،چو ماهي

ين شعله كه با هر نفسم مي جهد از جان

خوش ميدهد از گرمي اين شوق،گواهي

ديدار تو گر صبح ابد هم دهدم دست

من سر خوشم از لذت اين چشم به راهي

اي عشق ،تو را دارم و داراي جهانم

همواره تويي ، هرچه تو گويي و تو خواهي

        

 

                                             *****

 

 

                           تا جهان باشد نخواهم در جهان هجران عشق

                           عاشقم بر عشق هرگز نشكنم پيمان عشق

                           تا حديث عاشقي و عشق باشد در جهان

                           نام من بادا نوشته بر سر ديوان عشق

 

 

                                             *****

 

دو دوست با پاي پياده از جاده اي در بيابان عبور مي كردند.

بين راه سر موضوعي اختلاف پيدا كردند و به مشاجره

پرداختند. يكي از آنها از سر خشم، بر چهره ديگري سيلي زد.

دوستي كه سيلي خورده بود، سخت آزرده شد ولي بدون آن كه چيزي بگويد ، روي شن هاي بيابان

نوشت : امروز بهترين دوست من ، بر چهره ام سيلي زد .

ان دو كنار يكديگر به راه خود ادامه دادند تا به  يك ابادي رسيدند . تصميم گرفتند قدري انجا بمانند

و كنار بركه اب استراحت كنند .

اگهان شخصي كه سيلي خورده بود ، لغزيد و در بركه افتاد . نزديك بود غرق شود كه دوستش به

كمكش شتافت و او را نجات داد .

بعد از ان كه از غرق شدن نجات يافت ، بر روي صخره سنگي  اين جمله را حك كرد : امروز

بهترين دوستم جان مرا نجات داد .

دوستش تعجب كرد و از او پرسيد : بعد از انكه من با سيلي تو را ازردم ، تو ان جمله را روي

شن هاي صحرا نوشتي ولي حالا اين جمله را روي صخره حك مي كني ؟

ديگري لبخندي زد و گفت : وقتي كسي ما را ازار مي دهد ، بايد روي شن هاي صحرا بنويسيم

تا بادهاي  بخشش ، ان را  پاك كنند ولي وقتي كسي محبتي در حق ما ميكند بايد ان را روي

سنگ حك كنيم تا هيچ بادي نتواند ان را از يادها ببرد .

تابلو های پریشانیم...

هيچگاه

 

كسي را به گالري چشمانم

    

                                   دعوت نكردم

 

زيرا

 

               شعله هاي

       

                                پريشاني تابلوهايم

 

بجاي دامان

                     

                     دل را مي سوزاند

با من بیا .تا بهار راهی نیست

سيب هاي قرمز

                                      

                                 سنگيني هوا را تعديل مي كند

 

احساس ،اگر عاشق شدن باشد

 

                       سردي نگاه هم گرم است

 

 

سال هاست غم را حراج كرده ام

 

 

نهال با تو بودن

 

                          اگر دزدانه زيست كند

 

 

من شكوفه هاي ماندنت را

 

                                     با حنجره هاي گرفته ام  فرياد مي كنم

 

با من بيا

 

                تصاوير

 

                                     هميشه

 

                                                    غروب را مي خواند

 

صبح را اگر بخواهيم

 

 

                        تا بهار راهي نيست

لیلی و مجنون

ليلي يك ماجراست ، ماجرايي آكنده از من .
ماجرايي كه بايد بسازيش .
شيطان گفت : تنها يك اتفاق است . بنشين تا بيفتد .
آنان كه حرف شيطان را باور كردند ، نشستند
و ليلي هيچ گاه اتفاق نيافتاد . .




خدا شعله اي به او داد . ليلي شعله را توي سينه اش گذاشت سينه اش آتش گرفت . خدا لبخند زد . ليلي هم .
خدا گفت : شعله را خرج كن . زمين ا م را به آتش بكش
ليلي خودش را به آتش كشيد . خدا سوختنش را تماشا مي كرد .
ليلي گر مي گرفت .خدا حافظ مي كرد .
ليلي مي ترسيد . مي ترسيد آتش اش تمام شود . ليلي چيزي از خدا خواست . خدا اجابت كرد .
مجنون سر رسيد . مجنون هيزم آتش ليلي شد . آتش زبانه كشيد . آتش ماند . زمين خدا گرم شد .



خدا گفت
: اگر ليلي نبود ، زمين من هميشه سردش بود

مجنون اما بلند شد ، رفت تا ليلي را بسازد .
خدا گفت : ليلي درد است ، درد زادني نو ، تولدي به دست خويشتن .
شيطان گفت : آسودگي ست . خيالي ست خوش .
خدا گفت : ليلي ، رفتن است ، عبور است و رد شدن .
شيطان گفت : ماندن است . فرو ريختن در خود .
خدا گفت : ليلي جستجوست . ليلي نرسيدن است و بخشيدن




شيطان گفت : خواستن است . گرفتن و تملك .
خدا گفت : ليلي سخت است . دير است و دور از دست .
شيطان گفت : ساده است . همين جا و دم دست
و دنيا پر شد از ليلي هاي زود . ليلي هاي ساده اينجايي .
ليلي هاي نزديك لحظه اي .
خدا گفت : ليلي زندگي است . زيستني از نوعي ديگر .








ليلي گفت : كاش مادر مي شدم ، مجنون بچه اش را بغل مي كرد .
خدا گفت : مادري بهانه عشق است ، بهانه سوختن ؛ تو بي بهانه عاشقي ، تو بي بهانه مي سوزي .
ليلي گفت : دلم مي خواهد ، ساده ، بي تاب ، بي تب
خدا گفت : اما من تب و تابم ، بي من مي ميري



ليلي گفت : پايان قصه ام زيادي غم انگيز است ، مرگ من ، مرگ مجنون ، پايان قصه ام را عوض مي كني ؟
خدا گفت : پايان قصه ات اشك است . اشك درياست ؛
دريا تشنگي است و من تشنگي ام ، تشنگي و آب . پاياني از اين قشنگتر بلدي ؟
ليلي گريه كرد . ليلي تشنه تر شد .
خدا خنديد
خدا گفت : زمين سردش است . چه كسي مي تواند زمين را گرم كند ، ليلي گفت : من ليلي جاودانه شد و شيطان ديگر نبود
مجنون ، زيستني از نوعي ديگر را برگزيد و مي دانست كه ليلي تا ابد طول مي كشد
ليلي گريه کرد
ليلي گفت : امانتي ات زيادي داغ است . زياد تند است .
خاكستر ليلي هم دارد مي سوزد ، امانتي ات را پس مي گيري ؟
خدا گفت : خاكسترت را دوست دارم ، خاكسترت را پس مي گيرم

خیال

ديشب دوباره ديدمت اما خيال بود
تو در كنار من بشيني محال بود
هر چه نگاه عاشق من بي نصيب بود
چشمان مهربان تو پاك و زلال بود
پاييز بود و كوچه اي و تك مسافري
با تو چه قدر كوچه ما بي مثال بود
نشنيد لحن عاشق من را نگاه تو
پرواز چشم هاي تو محتاج بال بود
سيب درخت بي ثمر آرزوي من
يك عمر مانده بود ولي كال كال بود
گفتم كمي بمان به خدا دوست دارمت
گفتي مجال نيست و ليكن مجال بود
يك عمر هر چه سهم تو از من نگاه بود
سهم من از عبور تو رنج و ملال بود
چيزي شبيه جام بلور دلي غريب
حالا شكست واي صداي وصال بود
شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد
اما نه با خيال تو بودم حلال بود

زير درخت ارزو

مي خوام يه قصري بسازم پنجره هاش آبي باشه
من باشم و تو باشي يك شب مهتابي باشه
مي خوام يه كاري بكنم شايد بگي دوسم داري
مي خوام يه حرفي بزنم كه ديگه تنهام نذاري
مي خوام برات از آسمون ياساي خوشبو بچينم
مي خوام شبا عكس تو رو تو خواب گل ها ببينم
مي خوام كه جادوت بكنم هميشه پيشم بموني
از تو كتاب زندگيم يه حرف رنگي بخوني
امشب مي خوام براي تو يه فال حافظ بگيرم
اگر كه خوب در نيومد به احترامت بميرم
امشب مي خوام تا خود صبح فقط برات دعا كنم
براي خوشبخت شدنت خدا خدا خدا كنم
امشب مي خوام رو آسمون عكس چشات رو بكشم
اگه نگاهم نكني ناز نگاتو بكشم
مي خوام تو رو قسم بدم به جون هر چي عاشقه
به جون هر چي قلب صاف رنگ گل شقايقه
يه وقتي كه من نبودم بي خبر از اينجا نري
بدون يه خداحافظي پر نزني تنها نري
يه موقعي فكر نكني دلم واست تنگ نميشه
فكر نكني اگه بري زندگي كمرنگ نميشه
اگه بري شبا چشام يه لحظه هم خواب ندارن
آسموناي آرزو يه قطره مهتاب ندارن
راستي دلت ميآد بري بدون من بري سفر
بعدش فراموشم كني برات بشم يه رهگذر
اصلا بگو كه دوست داري اينجور دوست داشته باشم
اسم تو رو مثل گلا تو گلدونا كاشته باشم
حتي اگه دلت نخواد اسم تو تو قلب منه
چهره تو يادم مي آد وقتي كه بارون مي زنه
اي كاش منم تو آسمون يه مرغ دريايي بودم
شايد دوسم داشتي اگه آهوي صحرايي بودم
اي كاش بدوني چشمات و به صد تا دنيا نمي دم
يه موج گيسوي تو رو به صد تا دريا نمي دم
به آرزوهام مي رسم اگر كه تو پيشم باشي
اونوقت خوشبخت ميشم مثل فرشته ها تو نقاشي
تا وقتي اينجا بموني بارون قشنگ و نم نمه
هواي رفتن كه كني مرگ گلهاي مريمه
نگام كن و برام بگو بگوي مي ري يا مي موني
بگو دوسم داري يا نه مرگ گلهاي شمعدوني
نامه داره تموم ميشه مثل تموم نامه ها
اما تو مثل آسمون عاشقي و بي انتها

دنگ.........،دنگ

دنگ.........،دنگ
ساعت گیج زمان در شب عمر
می زند پی در پی زنگ
زهر این فکر که این دم گذر است
می شود نقش به دیوار رگ هستی من
لحظه ام پر شده از لذت
یا به زنگار غمی آلوده است
لیک چون باید این دم گذرد
پس اگر می گریم
گریه ام بی ثمر است
و اگر می خندم
خنده ام بیهوده است

دنگ........،دنگ
لحظه ها می گذرد
آنچه بگذشت نمی آید باز
قصه ای هست که هرگز نتواند شد آغاز
مثل این است که یک پرسش بی پاسخ بر لب سرد زمان ماسیده است
تند بر می خیزم تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز رنگ لذت دارد آویزم
آنچه می ماند از این جهد به جای
خنده ی لحظه ی پنهان شده از چشمانم
وآنچه بر پیکر او می ماند
نقش انگشتانم

دنگ
فرصتی از کف رفت
قصه ای گشت تمام
لحظه باید پی لحظه گذرد تا که جان گیرد در فکر دوام
این دوامی که درون رگ من ریخته زهر
وارهانیده از اندیشه ی من رشته ی حال
وز رهی دورودراز
داده پیوندم با فکر زوال

پرده ای می گذرد
پرده ای می آید
می رود نقش پی نقش دگر
رنگ می لغزد بر رنگ
ساعت گیج زمان در شب عمر
می زند پی در پی زنگ
دنگ..................،دنگ..............،دنگ

تو و من

تو بزرگي مثل اون لحظه كه بارون ميزنه

 

 

تو همون خوني كه هر لحظه تو رگهاي منه

 

 

تو مثل خواب گل سرخي،لطيفي مثل خواب

 

 

من همونم كه اگه بي تو باشه جون ميكنه

 

 

من نيازم تو رو هر روز ديدنه

 

از لبت دوست دارم شنيدنه

زیباترین....

زيباترين دريا، دريايي است كه هنوز به ان نرفته ايم.

 

زيباترين كودك ،هنوز بزرگ نشده است.

 

زيباترين روزهايمان  را هنوز سپري نكرده ايم و زيباترين  حرف، حرفي است كه هنوز به تو نگفته ام.

خود را نمي يابم

اگر خواهم غم دل با تو گويم  

                                      جا نمي يابم

اگر جايي كنم پيدا

                                       تو را تنها نمي يابم

اگر يابم تو را تنها و هم جايي كنم پيدا

                     ز شادي دست و پا گم ميكنم

                                                 خود را نمي يابم!

يكي را دوست دارم .....

يكي را دوست دارم        ولي افسوس او هرگز نمي داند

نگاهش ميكنم شايد بخواند از نگاه من             كه او را دوست دارم

 

ولي افسوس او هرگز نمي خواند

 

به برگ گل نوشتم من كه او را دوست دارم

ولي افسوس   او گل را   به  زلف  كودكي اويخت

                                                           تا او را بخنداند

از این در ‘از اون در

يك لحظه نشد خيالم ازاد از تو

                                       يك روز نگشت خاطرم شاد از تو

داني كه ز عشق تو چه شد حاصل من

                                       يك جان و هزار گونه فرياد از تو

يك دوست داشتن عميق و اسماني..."

سعي كن هميشه تنها باشي،چون تنها  به دنيا امدي و تنها هم ميميري پس تنها زندگي كن بي هيچ احساسي بي اينكه دوست داشته باشي و دوستت داشته باشند.

بگذار خانه ي عشقت خالي از وجود باشد چون اگر عشق در ان منزل كند به ديوانه اي تبديلش مي كند.

بگذار عظمت عشق  را درك نكني زيرا انقدر عظيم است كه تو را و هستي ات را نابود مي كند.

بگذار گرماي اتش عشق را هرگز حس نكني تا معني خاكستر شدن را نيز نداني

اما.....

اما اگر كسي را دوست داري عميق دوستش بدار

خيلي بخند،شادي كن،غصه نخور،در زندگي تنها براي يكنفر قدم بردار

ان هم براي كسي كه دوستش داري انقدر كه وجود هيچكس را جز او حس نكني!

"يك دوست داشتن عميق و اسماني..."

سرنوشت

خنجر برام بیارین

                             من  از تبار دردم

 عمریه بی طلوع ام   

                             مثل غروبی سردم

ایینه دار غربت

                             با ادمها غریبه

هوای حسرت من

                              در حسرت یه سیبه

تاریکه سرنوشتم

                               فانوس من شکسته

عمریه بغضی سنگین

                               راه گلومو بسته

از شب به شب رسیدم

                               از کوچه ها به بن بست

ای ادمهای سرخوش

  جایی برای من هست؟

شب گرد قصه ی عشق

                         تنهاو بی پناهم 

  اشکم رو گونه هاتون

                                 من سردی یه اهم

                                

یک فکر دیگر

امشب تمام خويش را از غصه پرپر ميكنم
گلدان زرد ياد را با تو معطر ميكنم
تو رفته اي و رفتنت يك اتفاق ساده نيست
ناچار اين پرواز را اين بار باور ميكنم
يك عهد بستم با خودم وقتي بيايي پيش من
يه احترام رجعتت من ناز كمتر مي كنم
يك شب اگر گفتي برو ديگر ز دستت خسته ام
آن شب براي خلوتت يك فكر ديگر ميكنم
صحن نگاهت را به روي اشتياقم باز كن
من هم ضريح عشق را غرق كبوتر ميكنم
شعريست باغ چشم تو غرق سكوت و آرزو
يك روز من اين شعر را تا آخر از بر ميكنم
گر چه شكستي عهد را مثل غرور ترد من
اما چنان ديوانه ام كه با غمت سر ميكنم
زيبا خدا پشت و پناه چشمهاي عاشقت
با اشك و تكرار و دعا راه تو را تر ميكنم

حافظ كنار عكس تو من باز نيت مي كنم
انگار حافظ با من و من با تو صحبت مي كنم

وقت قرار ما گذشت و نمي دانم چرا
دارم به اين بد قوليت ديريست عادت مي كنم

چه ار تباط سادي بين من و تقدير است
تقدير ويران مي كند من هم مر مت مي كنم

در اشتباهي نازنين تو فكر كردي اين چنين
من دارم از چشم زيبايت شكايت مي كنم

نه مهربان من بدان بي لطف چشم عاشقت
هر جاي دنيا كه روم احساس غربت مي كنم

بر روي باغ شانه ات هر وقت اندوهي نشست
در حمل بار غصه ات با شوق شركت مي كنم

يك شادي كوچك اگر از روي بام دل گذشت
هر چند انك باشد ان را با تو قسمت مي كنم

خسته شدي از شعر من زيبا اگر بد شد ببخش
دلتنگ و عاشق هستم اما رفع زخمت مي كنم

خلوت یک شاعر(مریم)

كاش در دهكده عشق فرواني بود
توي بازار صداقت كمي ارزاني بود


كاش اگر گاه كمي لطف به هم مي كرديم
مختصر بود ولي ساده وپنهاني بود


كاش به حرمت دلهاي مسافر هر شب
روي شفاف ترين خاطره مهماني بود


كاش دريا كمي از درد خودش كم مي كرد
قرض مي داد به ما هر چه پريشاني بود


كاش به تشنگي پونه كه پاسخ داديم
رنگ رفتار من ولحن تو انساني بود


مثل حافظ كه پر از معجزه و الهامست
كاش رنگ شب ما هم كمي عرفاني بود


چقدر شعر نوشتيم براي باران
غافل از ان دل ديوانه كه باراني بود


كاش سهراب نمي رفت به اين زودي ها
دل پر از صحبت اين شاعر كاشاني بود


كاش دل ها پر افسانه نيما مي شد
و به يادش همه شب ماه چراغاني بود


كاش اسم همه دختركان اينجا
نام گل هاي پر از شنبم ايراني بود


كاش چشمان پر از پرسش مردم كمتر
غرق اين زندگي سنگي و سبماني بود


كاش دنياي دل ما شبي از شب ها
غرق هر چيز كه مي خواهي و مي داني بود


دل اگر رفت شبي كاش دعايي بكنيم
راز اين شعر همين مصرع پاياني بود

عشق...

عشق یعنی لذت سوختن ، یعنی زندگی همراه آتش ، تجربه نا شناخته ها . عشق یعنی اشک و لبخند با هم ، انتظار و درد ، لمس آن چه که وجود ندارد ، عشق در یک کلام یعنی زیبا بودن

عاشقی

عاشقی دردی است که بی آن ، نه من ، نه تو و نه هيچ انسانی را که

قلبی در سينه داشته باشد، يارای گذر دوران زندگانی نيست.

دردی است که زيبايی اش را چه آسان می توان در نگاه عاشق ديد و نوای اميد

بخشش را در تپش قلب او شنيد..

عاشقی زيباست.همچون لحظه ی ديدار،عاشقی زيباست.....

و عاشقی بس زيباست